Aan je handen heb je niets…

In een greppeltje lag een bordje. Een beetje verloren en vergeten bij de charmante Kosindo Lodge in het binnenland van Suriname. Pure poëzie, pure waarheid. “Aan je handen heb je niets, als je ze niet gebruiken”. Het ontroert me door de grammatica en het raakt me omdat ik ook mijn handen steeds meer herontdek als essentiële delen van mijzelf, die staan voor ‘doen’ en ‘echt’. Dit bordje herinnert me eraan.

“Aan je handen heb je niets, als je ze niet gebruiken”

Als bijna fulltime cameraar en computeraar kon het vaak gebeuren dat ik verdween in apparaten en het tastbare contact met de wereld en materiaal verloor. In Suriname werd het contact met mijn handen, lichaam en alle echtheid hersteld. Het slepen van de boot over de stroomversnellingen vanwege laag water, het sjouwen van de bagage, het schuilen voor de zon, het helpen met de visnetten, het in een klap doornat worden door de regen, het wassen van de vis in de rivier. Het getuige zijn van hoe je een kampje bouwt om te overnachten, met niets dan takken en wat touw. Zo was het ook als kind. Als het er niet was, dan maakte ik het.
DSC07856-handen gebruiken
Op het eind van de reis vroegen mijn vriend en ik ons af: wat nemen we mee en wat laten we achter? Ik vind het mooie vragen die je ook kunt stellen nu we alweer bijna 2016 binnengaan.

Wat neem ik mee, wat laat ik achter?

Ik neem mee naar 2016: mijn handen, de echtheid, het rustige tempo, de verbinding met de natuur, de eenvoud, de vriendelijkheid, de verwondering, de overgave, de lichtheid en het spel.
Ik laat achter in 2015: de verslaving aan social media, het moeilijk doen over niks, het moeten, het zoeken van goedkeuring, het zorgen maken, het fladderend hoofd.

Deze blijft ook achter

schatje-DSC07913O ja, en deze blijft ook gewoon lekker in Suriname. Een baby nog, met zijn roze voetjes, lieve vachtje en geheel ongevaarlijk voor de mens. Maar toch hè, maar toch. Toch een beste gil waard.

En jij?

En jij? Wat neem jij mee naar 2016 en wat laat je achter in 2015? Schrijf het hieronder bij de reacties of thuis op een blaadje als je jezelf eraan wilt helpen herinneren.

  • Geplaatst in: blog

4 Reacties Geef een reactie

  1. Lieve Lucy, ik ben geroerd door deze nieuwsbrief.
    Ik zie een kopie van mij zelf in het rijtje van wat je achter laat.
    Dat ga ik ook achterlaten inclusief ergernis over zaken die ik niet kan veranderen.

    Wat ik meeneem in 2016 zijn mijn lieve voetjes, die mij al 83 jaar overal heen dragen. Ik ben ze daarom zeer dankbaar.
    Ook mijn handen gaan mee, want zij stellen mij in staat om creatief, sportief en liefdevol bezig te zijn.

  2. Dank je, mam, voor de lieve reactie. Daar raak je mij weer mee. Fijn dat jouw voetjes nog steeds rondlopen!

  3. Ik wil eigenlijk ook achterlaten wat jij achterlaat en mijn onzekerheid ben ik zo langzamerhand ook wel eens klaar mee.
    En in 2016 wil ik mijn gezondheid graag meenemen en mijn liefde voor mens en dier en mijn stem,zodat ik heerlijk kan blijven zingen op mijn koren!

Geef een reactie